|
شادباش نوروزی به مردم ایران و سخنانی
از زبان شمس تبریزی
روزها (نوروز) را مبارک باد از شما!
مبارک شمائید!
روزها می آیند؛ تا
بشما مبارک شوند!
"و زبان
پارسی را چه شده است؟!؛ بدین لطیفی و خوبی؛ که
آن معانی؛ و نازکی ها که در "پارسی"
آمده
است در "تازی"؛
نیامده است.
"زهی قرآن
پارسی! زهی وحی ناطق پاک!"
عرصه ی سخن؛ بس تنگ است!
عرصه ی معنی فراخ است!
از سخن
پیش تر آ!
تا فراخی
بینی و؛
عرصه
بینی!
اعتقاد؛ و عشق؛ دلیر کند؛ و همه ترس
ها؛ ببرد؟
ذره ای از "چرکِ اندرون "
آن کند که خروارها "چرکِ
برون" نکند!
آن "چرک اندرون" را؛ کدام آب؛ پاک
کند؟....
آب دیده؟!
نه هر آب دیده!
مگر؛ آب دیده اینکه از
آن؛ راستی برخیزد
شمس و بینشمندی یا گشادِ باطن
(اندرون):
ما را؛ آن "گشادِ اندرون" می باید!
کاشکی این چه داریم؛ همه بستدندی؛ و آنچه آنِِ ماست؛
به حقیقت
به ما دادندی.
شمس و کمال بلوغ:
"جانبازان.... مرگ را چنان می جویند
که:
شاعر؛ قافیه را؛ .....
بیمار؛ تندرستی را
....؛
زندانی؛
آزادی را....؛
و
کودکان؛ آدینه را!
در اندرون من ؛
بشارتی هست!
عجبم می آید از این مردمان که بی آن
"بشارت" شادند!
چون گفتنی باشد؛ و همه جهان؛ از ریش
من؛ درآویزد؛ که مگر نگویم...............؛
اگر چه بعد از هزار سال باشد؛ این سخن
بدان کس برسدکه من؛ خواسته باشم.
مطالب برگرفته از خط سوم درباره
شخصیت؛ سخنان و اندیشه شمس تبریزی (گردآوری دکتر صاحب
الزمانی)
|
